De bevalling was voorspoedig verlopen, haar derde kind, een jongetje, wat was ze blij en gelukkig. Ook vader was blij en gelukkig, broertje en zusje moesten nog wel even wennen, maar ze waren apetrots op hun nieuwe broertje.

Het was inmiddels al weer een poosje na de bevalling. De baby roerde zich al aardig in het gezin, het kon hard huilen maar maakte ook grappige geluidjes. Je kon zien en voelen dat de baby zich welkom voelde in het gezin, Hij werd door iedereen geknuffeld en vastgehouden. Het was duidelijk hoe hij hier van genoot. Hij lachte al naar je als je met hem speelde, of een liedje zong. Hij kon zich al een beetje draaien, op de buik draaien ging nog net niet, maar als je een beetje hielp dan lukte het. Wat was dat toch heerlijk om te zien en te horen hoe een nieuw leventje de wereld ontdekte.

Toch ging het “gewone” leven weer verder, vader was naar het werk, oudste broertje naar de kleuterschool en zusje speelde buiten. Moeder verschoonde de pasgeboren baby. Dit deed ze, zoals gewoonlijk, in de keuken op de tafel. Hiertoe had ze de “rommeltjes”die op de tafel lagen even aan de kant geschoven, zo was er voldoende ruimte om de baby te verschonen. Ze had net de vieze luier af toen ze opeens een hartverscheurend gegil hoorde. Verschrikt luisterde ze. Ze herkende het hartverscheurende gegil van haar dochtertje. Met angst en schrik in het hart rent ze zo de keuken uit, de gang door naar de buitendeur. Ze ziet haar dochtertje op straat liggen en ziet tegelijk een man naast haar dochtertje staan. Een fiets, kennelijk van deze man, ligt over haar dochtertje heen. Ze ziet dat het been van haar dochtertje bloed en dat ze haar hoofd krampachtig vasthoudt.

Ondertussen ligt de baby nog op de kant van de keukentafel. Het is erg vreemd dat moeder, die hij zo vertrouwd zo maar weg is. Dit gebeurt toch anders nooit. Ze blijft toch altijd bij hem. Een vreemd, nieuw en toch ook bekend naar gevoel overvalt de baby. Hij gaat dan ook met zijn bekende methode aandacht trekken, huilen dus, en daar doet hij zijn uiterste best mee.

Moeder rent naar haar dochtertje, die nog gillend op straat ligt. De man, die kennelijk de oorzaak is van deze ellende, staat er een beetje “slungelig” bij. Hij probeert zich te verontschuldigen. Hij zegt “Ik kon er niets aan doen, ze stak zo maar over”. Moeder, kordaat als ze is, duwt hem met een grom opzij, dusdanig dat de man bijna over de fiets struikelt. Hij kan zich net staande houden. Moeder knielt bij haar dochter neer en ziet dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Een schaafwond op het been en een buil op het voorhoofd. Het was misschien meer de schrik ?

Baby komt er achter dat de oude methode niet werkt. Hij voelt zich nog onprettiger. Hij wil het vertrouwde gevoel maar het komt niet. Het is net of hij denkt “dan zoek ik het zelf maar op”. Hij kan toch al draaien. Dus als huilen niet helpt dan probeer ik dat maar moet hij gedacht hebben. Hij probeert zicht te draaien, maar wat, ... hij draait de verkeerde kant op, hij ligt bijna op de rand van de tafel. Gelukkig is er nog een beetje ruimte over. Hij kan toch nog niet op de buik draaien. Maar wat doet hij nu, hij gaat door en door en probeert steeds maar verder te draaien.

De “dader” is wat van de schrik bekomen van het kordate optreden van moeder en haalt voorzichtig de fiets weg. Moeder neemt haar dochtertje in haar armen en streelt haar zachtjes, en zegt, lieve woordjes. Dochterlief begint nog meer te schreien in de armen van moeder, maar nu meer van opluchting. Ze voelt zich veilig en het is net of ze de pijn niet meer voelt. Moeder is opgelucht en kijkt nu naar de man. Ze is milder geworden en zegt “U zult ook wel geschrokken zijn” De man knikt en het is duidelijk aan hem te zien dat hij het er erg moeilijk mee heeft. Ondertussen is dochterlief gaan staan en welja, ze kan ook nog lopen. Moeder heeft een beetje te doen met de man, immers ze was wel erg fel uitgevallen. Ze vraagt hem of hij een kopje koffie komt drinken, dan kan hij ook kennis maken met het broertje .......Oh lieve help, ineens is moeder helemaal in paniek. Ze laat haar dochtertje los en schreeuwt “hij ligt nog op de tafel”. Ze rent het huis binnen, de gang door, ze hoort hem niet, ze hijgt, haar hart bonst, ze kan bijna niet ademen. Ze verneemt niet dat haar dochtertje en de man meegerend zijn. Ze rent de keuken in en…….er ligt niemand op de tafel. Naast de tafel ligt haar baby. Het is alsof haar hart stilstaat. Daar ligt haar kind en zij heeft hem dit aangedaan, leeft hij nog, ze hoort niets. Als vastgenageld staat ze en ze knijpt de voor haar vreemde man in de arm. Deze is nu kordaat, hij schudt haar los en knielt naast de baby. Gelukkig hij ademt, denkt hij. Zo op het oog is er niets aan de hand. Toch de dokter maar even bellen stelt hij voor. Maar hij ziet dat moeder zo overstuur is dat hij besluit dit zelf maar te doen.

35 jaar later……. Hij komt nu voor de derde keer en ik ben er nog niet achter waar het eigenlijk om gaat. Dat er iets is vanuit een ver verleden is mij helder, maar wat ?
Hij vertelde dat hij al zoveel relaties had gehad. Nu heeft hij alweer 4 jaar een relatie met zijn huidige vriendin. Hij vertelde dat het nu al 2 jaar geleden is dat ze graag met hem wilde samenwonen. Hij wil dat ook graag, maar als het er dan op aankomt wordt hij bang, dan krijgt hij een heel naar en vreemd gevoel, wel een bekend gevoel. Hij wordt letterlijk benauwd als het op samenwonen aankomt. Dit heeft hij tot nu toe in al zijn relaties gehad. Hij wil nu weten wat er aan de hand is.

In overleg besluiten we De KUNST van VERGEVEN te gaan doen. Dit is een methode waarbij o.a. gebruik gemaakt wordt van Hypnose, Emotionele Energie, NLP, Gestalt en Meditatie.
Tijdens deze methode komt stukje bij beetje het verhaal naar buiten, wat hij als baby heeft meegemaakt.
Deze hele geschiedenis had er o.a. toe geleid dat hij had “geleerd”, wanneer je het volste vertrouwen hebt in iemand en het er op aankomt, deze zelfde persoon je letterlijk laat vallen. In de methode van De KUNST van VERGEVEN is ingebouwd dat oude pijnen, gebeurtenissen, blokkerende emoties e.d. verwerkt kunnen worden.

De man is na De KUNST van VERGEVEN en een aantal contacten nadien niet weer geweest.

Het was ongeveer een jaar later toen er bij ons een trouwkaart door de brievenbus gleed…

Klik hier voor informatie over
De KUNST van VERGEVEN
en klik hier voor informatie over
De KUNST van VERGEVEN voor kinderen